De nachtelijke escapades van Velvet

door Lydia
(Bilthoven)

Thieme en Izabel

Thieme en Izabel

Passie nr. 2 van Velvet: kluiven begraven


Het was laatst een prachtige dag die wij voornamelijk in de tuin hebben doorgebracht. Lekker stoven in het zonnetje, ons op vakantie wanen in Costa de Achtertuin...

Omdat Joris en Velvet er behoorlijk vies uitzagen na tijdenlang regenachtig weer en modderige wandelingen, was een shampoobeurt niet overbodig, dus de mannetjes zijn ook nog even onder de douche geweest. Dat laten ze altijd lijdzaam toe, maar staan je wel verwijtend aan te kijken terwijl het water langs hun kleine lijfjes stroomt.

Voor Joris hadden we laatst een nieuwe shampoo gekocht, speciaal voor witte honden. "Nou word je weer heel knap Joris, met prachtig wit haar", zeiden we opgewekt tegen hem tijdens het inzepen. "Alsof mij dat wat kan schelen", mompelde hij. "Modder in mijn haar is toch helemaal niet erg?

Get a life, in plaats van mij zo'n overbodige wasbeurt te geven..." "Zei je wat Joris?" Bokkig stilzwijgen..... Maar het leed was al snel vergeten toen hij zichtbaar ging liggen genieten onder de lauwwarme föhn. Vasthouden niet nodig: Joris houdt van de warmte van de föhn en ligt relaxed te genieten van de koesterende luchtstroom. "Die is niet helemaal lekker in zijn kop", zag je Velvet denken. Een mening waar hij bij bleef toen het zijn beurt was om gewassen en geföhnd te worden.

Maar na een uurtje liepen de mannetjes weer buiten met prachtig schoon en zijdezacht haar. Een paar bloedmooie kereltjes die als echte fotomodellen in een bevallige pose uitgestrekt op het terras lagen. Ik had nog een paar potjes met planten staan die in de tuin gezet moesten worden en ik had niet in de gaten dat loungende Velvet mij opmerkzaam gadesloeg toen ik daar mee bezig was...

Pas rond middernacht gingen we naar bed, zondoorstoofd en tevreden. Toen ik al bijna in slaap was, hoorde ik Velvet van zijn poef springen en trippel-trippel de trap af naar beneden gaan. Even later klepperde het kattenluik in de achterdeur. Ik had de hondjes vlak voor het naar bed gaan nog uitgelaten, maar kennelijk moest Velvet toch nog een plasje doen en was daarvoor de tuin in gegaan. "Goed zo jongen, dat is braaf", zei ik toen hij weer naar boven kwam in het donker en weer op zijn poef ging liggen.

Ik was na een tijdje weer bijna in dromenland, toen Velvet opnieuw de trap af trippelde om naar buiten te gaan, om een minuut later ook weer naar binnen te komen. "Hij zal toch geen blaasontsteking hebben?" dacht ik met mijn slaperige hoofd toen hij even later voor de 3e keer naar buiten ging. Een irreële nachtelijke gedachte, maar toen Velvet een tijdje later weer naar binnen kwam, knipte ik toch het licht maar aan.

Hij lag op zijn poef met een grote kluif in zijn bek. "Mens, doe dat licht nou uit, ik word gewoon verblind", mompelde hij zonder de kluif los te laten. Ik knipte de lamp weer uit, gerustgesteld. Hij was gewoon zijn kluifje gaan halen. "Je bent heel braaf hoor Velvet", zei ik nog voordat ik definitief afreisde naar dromenland.

Vanochtend zag ik het waarom van Velvet's nachtelijke escapades: hij was bezig geweest zijn kluifjes, die hij de laatste paar dagen had verstopt onder de keukenkast en achter 2 kussens van de bank (en ik maar denken dat hij ze had opgegeten...) te begraven in de achtertuin, daar waar de aarde was losgewoeld door mijn plantsessie de afgelopen middag.

En nadat hij ze begraven had, bedacht hij kennelijk dat hij toch nog wel een nachtelijk snackje wilde hebben en was weer teruggegaan om er weer eentje op te graven. Dat was de zanderige kluif waarmee ik hem op zijn poef zag liggen toen ik het licht aan had gedaan.

"Zeg Velvet, wat bezielt jou eigenlijk om midden in de nacht kluiven te gaan begraven?" vroeg ik verbijsterd in het besef dat de wat slordig dichtgegooide zandheuveltjes geen molshopen waren, maar Velvet's kluivenbergplaatsen. "Mensen snappen ook niks", verzuchtte hij ten antwoord. "'s Nachts liggen jij en Joris te slapen, dus niemand ziet waar ik mijn schatten verstop. Dus niemand kan ze van me jatten". Wat een ijzeren logica van die kleine zwart-met-witte Powderpuff! Wij mensen zijn inderdaad maar dom...

Comments voor De nachtelijke escapades van Velvet

Gemiddelde waardering starstarstarstarstar

Klik hier om je eigen comments toe te voegen

Jun 04, 2012
Waardering
starstarstarstarstar
Stripverhaal
door: Barbara

Hoi Lydia,

Hahaha, wat leuk. Je verhaal leest weg als een sprookje of stripverhaal :-) Echt heel grappig. We hebben ervan genoten hier.

Groetjes,
Barbara

Klik hier om je eigen comments toe te voegen

Doe mee en schrijf je eigen pagina! Het is heel simpel. De volgende stap? Klik hier en ga terug naar De passie van jouw hond.


Pay it forward & deel dit met je vrienden