Een mooie dag voor de dood - afscheid van Akita Bobbie

door Fiona
(Nederland)

Fiona met Akita Bobbie

Fiona met Akita Bobbie

Fiona met Akita Bobbie
Bobbie
Akita Bobbie

Bij het zien van Kensho moet ik weer zo aan mijn Akita Bobbie denken. Hij is er niet meer... helaas.

Bobbie's gewrichten waren al een tijdje pijnlijk, maar met pijnstillers had ie nog een goed actief leven. Twee weken voor zijn overlijden waren we nog een week naar Schiermonnikoog geweest, Bobbie mee. Hij wandelde hele einden, niks aan de hand. Wat dat betreft is het erg snel maar ook goed gegaan. Tot het eind is hij eigenlijk niet ziek geweest.

Meer dan 11 jaar geleden kreeg ik een prachtige hond. Een Akita-reu van een half jaar oud, Bobbie. Een vrolijke, eigenwijze en nieuwsgierige hond.

Na de eerste 2 weken waren we al snel aan elkaar gewend. Elke dag ging ik naar mijn werk voor 4 uurtjes en Bobbie vermaakte zich dan met het uitzoeken van een onderbroek van mij uit de wasmand. Of bij gebrek daaraan een vieze sok. Die nam hij dan mee naar zijn mand en deed er verder niks mee. Misschien een beetje ruiken.

Toen hij een jaar was ontpopte Bobbie zich tot een heerser en vond dat ik hem moest gehoorzamen en zeker niet andersom. Ik vond dat niet, dus gingen we op cursus. Daar moest hij al snel met een muilkorf lopen, omdat hij net zoveel van honden hield als ik van mensen. Alleen hou ik me meestal in.
Ondanks dat en ondanks het feit dat Akita's niet bekend staan als honden die graag 'kunstjes' doen, scoorden we de meeste punten bij de examens.
Zijn karakter was gered en hij werd een erg prettige hond.

Een hond die soms lief snuffelend hele kleine likjes op mijn kin gaf, om vervolgens vol in mijn gezicht te niezen. Zodat de druppels letterlijk op mijn wangen zaten en ik mijn hele gezicht kon wassen.

Een hond die, als ik net een schone en lichte zomerbroek had aan getrokken en op het punt stond om de deur uit te gaan, even uit liefde zijn neus tussen mijn billen stak, zodat daar een duidelijk zichtbare natte plek was verschenen waarmee ik echt niet over straat kon. Bij bezoek deed hij dat ook en was daarbij niet te beroerd om bij dames even de rok met zijn neus op te tillen.

Een hond die constant wilde weten wat we deden en met zijn 'stekkerdoos', zo noemden we zijn neus, overal vooraan wilde staan. Die stekkerdoos kwam van de keer dat mijn ex een stekker in zijn hand had en die voor de grap naar Bobbie uitstak. Die kwam op dat moment net naar voren en plop! De stekker paste precies.

Een hond die enorme hoeveelheden kwijl kon produceren als hij moest hijgen. Ik zie hem nog tijdens een evenement met een sliert kwijl van 15 centimeter zijn kop schudden. Als in slow-motion wervelde die sliert op een nette mevrouw af...

Een hond die 's morgens - als ik op de WC zat - met zijn kop de deur open duwde om te zien wat er daar nu helemaal gebeurde.
Waar ik elke dag het spelletje: 'wie is er het snelst met de halsband' mee deed. Daar hadden we allebei veel lol aan.
Die ons als we langs hem liepen liet struikelen. En de visite ook. En mijn 80-jarige schoonvader ook!
Die tijdens het wandelen mijn hand soms zachtjes in zijn bek nam.
Die heel voorzichtig koekjes aannam. Was dat een nieuw soort koekje, dan werd het eerst aangenomen, vervolgens neergelegd, van 3 kanten besnuffeld, geproefd, uitgespuugd en vervolgens opgegeten.
Die het heerlijk vond om op zijn ogen geaaid te worden.
Die verschillende namen had: Bobbeltje, Grote Vriend, Meneertje Poepesteertje, Kereltje, Grote Vriendelijke Reus...

Een hond die op 28 februari opeens niet meer overeind kon komen. De dag die we allebei al een tijdje vreesden bleek aangebroken. Hij was 12 jaar.

Ik belde de dierenarts en de assistente beloofde dat ze begin van de middag zou komen. Ik heb een kussen gepakt en ben bij hem gaan zitten. Kop koffie en een boek erbij. Ondertussen tegen Bobbie pratend en hem zachtjes aaiend.
Hij was bij en heeft met heel veel moeite 2x een plas gedaan in de tuin. Dat kreeg hij nog net voor elkaar. Zijn poten werden koud en gelukkig kregen we hem op zijn kleed, zodat hij een beetje warm lag. Hij hijgde en kwijlde erg.

Toen de dierenarts kwam (onze favoriete dame) vertelde ze ons dat hij al in shock aan het raken was. Toch probeerde hij in al zijn nieuwsgierigheid nog even aan haar tas te ruiken.
Ze heeft ons gerustgesteld, verteld wat ze ging doen en hem het eerste slaapmiddel gegeven. Toen is ze even weggegaan en werd Bobbie een beetje suf, al was hij nog steeds bij. Na 5 minuten kwam ze terug en schoor een stukje op zijn poot om een ader te kunnen vinden. Ik nam zijn kop in mijn handen, Marcel hield zijn achterkant beet en zo kreeg hij uiteindelijk de overdosis slaapmiddel toegediend. Ik voelde hem weggaan. Zo was hij er nog, zo was hij weg. In a heartbeat.
Toen we hem met zijn drieen in onze auto tilden keek de dierenarts om zich heen en zei: "het is een mooie dag voor de dood".

We wilden hem laten cremeren en hebben hem zelf weggebracht, dezelfde middag. Het was alsof hij elk moment weer wakker kon worden. We spraken af om de as zelf te verstrooien. Toen we afscheid hadden genomen en hand in hand weer naar de auto liepen zeiden ook wij tegen elkaar: het is een mooie dag voor de dood.

Dag grote vriend.
Ik mis je vreselijk.

Fiona

Comments voor Een mooie dag voor de dood - afscheid van Akita Bobbie

Klik hier om je eigen comments toe te voegen

Mar 14, 2013
mooie Akita Bobbie
door: joshuijbregts

hallo Fiona

Het is me wel een verhaal; krijg er kippenvel van! Ik heb zelf 2 Akita's: Kenshi reu 2.5 jaar en Hoshi een teefje van 17 maanden.

Ik kan me helemaal in je verhaal vinden, mijn Akita's doen het zelfde en ik hoop ze nog lang bij mij te houden. Maar als de tijd daar zal zijn zal het wel mijn hart breken, maar daar denk ik nu niet aan. Ik geniet er volop van, ik ben nog steeds aan het trainen. Ze gaan nog wat moeilijk met andere honden.

Heb je nu weer een Akita? En even een vraagje zit je op Hyves messchien kunnen we vrienden worden als je wil kun je me op zoeken op Hyves joshuijbregts 413

mvg Jos

PS ik weet niet hoe ik fotos hier moet plaatsen maar op mijn Hyves staan er zat

Klik hier om je eigen comments toe te voegen

Doe mee en schrijf je eigen pagina! Het is heel simpel. De volgende stap? Klik hier en ga terug naar Herdenk je hond - Honden In Memoriam.


Pay it forward & deel dit met je vrienden