Partners in crime

door Lydia
(Bilthoven)

Mijn hondje Velvet is hopeloos verliefd op mijn poes Sophia. Dat was overduidelijk toen Sophia een hele zware operatie moest ondergaan en na 3 dagen bij de dierenarts weer thuis kwam met een Medical Petshirt aan. Velvet week niet van haar zijde en was in de zevende hemel toen ze zich na heel veel vijven en zessen eindelijk door hem liet wassen.


Die liefde is gebleven ook nadat Sophia weer zonder shirtje rond mocht lopen. Velvet gaat vaak bij haar in de buurt liggen en Sophia doet haar ogen genietend dicht als hij voorzichtig haar oortjes wast. Een onmogelijk paartje, en Sophia is wel de laatste om toe te geven dat ze hem eigenlijk best wel leuk vindt. Stel je voor zeg, zij als heuse aristocat met zo'n minderwaardig wezen als een hond? No way, dat kan echt niet!!

Behalve onmogelijk liefdespaar zijn Velvet en Sophia nu ook partners in crime geworden. Sophia is niet alleen een aristocat maar ook een meesterdievegge. Ze breekt alle kasten open en weet zelfs de kinderslotjes van Ikea die ik erop heb gezet, open te peuteren.

Wanhopig besloot ik een nieuwe keukenkast te kopen met schuifdeurtjes zonder handgrepen. Het leek me dat Sophia die deurtjes niet zomaar open zou kunnen krijgen, dus het eten en snoepgoed van zowel de katten als de hondjes zou ik daar veilig in op kunnen bergen... Wie is hier nou naïef?

Velvet slaapt 's nachts op mijn slaapkamer, op zijn eigen grote poef met schapenvacht. Mijn slaapkamerdeur staat altijd open, en soms gaat Velvet 's nachts naar beneden, door het kattenluik naar buiten om in de tuin een plasje te doen. Ik ben dus niet verontrust als ik hem 's nachts naar beneden hoor stommelen. Dus ook niet toen ik hem afgelopen nacht om half 2 naar beneden hoorde gaan. Ik draaide me nog eens om, en na een paar minuten kwam hij ook weer naar boven en ging weer op zijn poef liggen. "Goed zo jongen", mompelde ik nog, ervan overtuigd dat hij naar buiten was geweest voor een sanitaire stop.

Een half uur later ging hij weer naar beneden. "Hij zal toch niks aan zijn blaas hebben?", dacht ik nog. Toen hij weer naar boven kwam, hoorde ik hem flink slobberen in zijn drinkbak, en even later lag hij op een kluif te knagen. "Maffe hond", dacht ik. "Ben je soms naar buiten geweest om een kluif uit je geheime bergplaats op te graven?". "Jij doet zoiets niet hè Joris?", zei ik tegen Joris die roerloos in zijn mand naast de verwarming lag. Joris mompelde wat. "Denk je soms dat ik achterlijk ben of zo?", piepte hij slaperig. "Ik lig hier net zo lekker, ik kom alleen maar uit die mand als er een aardbeving is of zo, en laat me nou met rust, ik wil lekker slapen. Zouden jij en Velvet ook moeten doen". Natuurlijk had Joris gelijk, zoals meestal.

Een uur later ging Velvet wéér naar beneden, opnieuw bij terugkeer water slurpen en knagen op een kluif. Dit patroon herhaalde zich nog een paar keer en min of meer gebroken en zeker niet goed uitgeslapen stond ik rond half 8 op. "Gaan jullie mee eten?" vroeg ik aan Joris en Velvet. "Nee, het is nog veel te vroeg, laat me met rust", mopperde Joris vanuit zijn mand."Ik kom zó", zei Velvet tamelijk lusteloos. Een beetje bevreemd slofte ik de trap af. Velvet die niet meteen stond te stuiteren bij het woord eten?? Raar! Maar eenmaal beneden aangekomen was ik in één klap wakker en zag ik dat Velvet de afgelopen nacht helemaal niet naar buiten was gegaan om te plassen. Zijn vriendinnetje, meesterdievegge Sophia, had de schuifdeurtjes van de nieuwe keukenkast opengemaakt en diverse zakjes en doosjes met snoepjes en kluifjes vakkundig op de vloer gegooid, waar zij en Velvet zich rustig en ongestoord tegoed hadden kunnen doen aan het buitgemaakte lekkers. Velvet had een heel pakje met harde pensstaven soldaat gemaakt (vandaar dus zijn nachtelijke dorst) en Sophia had een heel doosje met kattensnoepjes opgepeuzeld. Ze haalden allebei hun neus op voor hun ontbijt. Sophia ging op de bank liggen, even later gevolgd door Velvet. "Goeie actie was dat, Sophietje", zei Velvet. "Moeten we vaker doen", gaapte Sophia. Velvet en Sophia, partners in crime.......... ik draaide me maar snel om, zodat het geboefte niet zou zien dat ik een grote grijns op mijn gezicht had. Wat moet ik nou toch met die 2? Ik gaf ze maar een knuffeltje. Wat kon ik anders?

Klik hier om een comment achter te laten

Doe mee en schrijf je eigen pagina! Het is heel simpel. De volgende stap? Klik hier en ga terug naar index-jouw-hond.


Pay it forward & deel dit met je vrienden