Trouwe Milo

by Miranda van Gilst
(Zwartewaal)

Onze Akita heet Milo. Tien jaar geleden is hij als pup bij ons in huis gekomen.

Heel wat waarschuwingen hebben we gehad, van mensen uit de hondenwereld. Of we wel wisten waar we aan begonnen, en een Akita in huis halen, terwijl wij een kind van 4 hadden en een baby van 8 maanden.

Toen wij Milo gingen uitzoeken, hadden wij ons oudste kind bij ons, en terwijl alle pups uit het nest ons kind al gauw niet interessant meer vonden, bleef Milo heel het bezoek bij onze zoon in de buurt.

Dit werd ons hondje, dat kon niet anders!

Op leeftijd van 10 weken kwam hij bij ons thuis, alwaar hij kennis maakten met onze baby.
Terwijl zij net kon zitten, en erg onstabiel was, plofte hij gezellig naast haar neer.

Vanaf dat moment zijn die twee onafscheidelijk. Zij regelde wanneer hij zijn eten krijgt, en hij lette goed op of haar niks overkwam.
Op tweejarige leeftijd was ze uit de tuin ontsnapt, en hij is haar keurig gevolgt. Toen ik ze achter op het plein zag wandelen, had hij zijn kop boven haar hoofdje, niemand die haar iets aan kon doen, op dat moment.

Toen ze echt buiten mocht spelen, hield hij haar altijd in de gaten.

Elf is onze dame nu, en als ze Milo uit gaat laten, weet ik dat er niets gebeurt, want wat ze hem voor commando geeft, hij volgt hem zonder meer op.

Mega respect heeft hij voor haar.

Milo is nu tien, en we weten dat hij niet het eeuwige leven heeft, maar ik hoop dat hij nog heel lang bij ons is, want aan het verdriet van mijn dochter, als hij eenmaal komt te overlijden, daar moet ik echt nog niet aan denken.

In ieder geval heeft de Akita als ras, en Milo in het bijzonder, onze harten sneller doen kloppen, en na Milo, nooit meer een hond, of toch weer een Akita.

Miranda