Marinka's American Akita Kay

Marinka heeft onderstaand verhaal ingestuurd via het formulier 'Onze Hond'. Daar geldt echter een limiet qua aantal karakters en kon ik het niet plaatsen. Maar niet getreurd, want ik heb er een "echte" pagina van gemaakt en die kennen geen limieten smile

Ik heb al eens een verhaaltje over Kay gedaan maar kan het niet laten om nog een keer te doen! Hij is inmiddels 6 maanden dus een mooie leeftijd om wat over te schrijven. En ik heb heel wat te vertellen inmiddels.

American Akita Kay American Akita Kay met Marinka

The beginning

Mijn vriend en ik wilden al een hele tijd een hond. Vroeger hebben wij beide altijd thuis honden gehad en samen zelfs 3 honden lange tijd als logeetjes gehad. Maar nooit een van/voor ons zelf.

Ik ben altijd helemaal weg geweest van Husky's maar begreep ook dat onze levensstijl hier niet op aansloot (veel activiteit) en legde mij er bij neer dat het niet zou werken.

Na een zoektocht van bijna 2 jaar leerde ik via een vriendin het ras AKITA kennen. Zij was echter voorstander van de Japanse soort. De Shiba sprak me erg aan door het formaat maar toen ik eenmaal de Amerikaanse Akita zag was ik verkocht. Vele malen mooier als een Husky en wat een prachtbeest en karakter! De film 'Hachi' hebben we natuurlijk ook vrij snel gezien ;)

De Akita kwam op mij over als een hond met een 'menselijk' karakter en katachtige manier van leven: wij mogen ook niet iedereen/eigenwijs/trouw/beschermend/waardig en een kat gaat toch zijn eigen weg.

Toeval

Steeds keek ik op internet naar nestjes en foto's; ik maakte mijn vriend helemaal gek! We besloten echter dat we onze 2 bejaarde katten van 20 jaar eerst een rustige dood zouden gunnen; en daarna voor een hond zouden gaan kijken. Met een van de katten ging het niet zo goed en we moesten naar de dierenarts. Ik was bang dat we hem moesten laten inslapen en zat een beetje ongeduldig in de wachtkamer. Op het prikbord hing een nestje Aamerican Akita pups! In hetzelfde dorp. Naar mijn mening kon het geen toeval zijn! En ik haalde mijn vriend over om te gaan kijken; niet om er perse eentje mee te nemen maar dan kon hij ook zien of het ras hem aansprak (waar ik natuurlijk op hoopte) En kijken is kopen werd mij gewaarschuwd. Met de Kat is het gelukkig goed afgelopen en hij slijt zijn oude dag nog steeds bij ons.

Nou een afspraak gemaakt en we zijn de week erna gaan kijken. In die week hebben wij ook veel gepraat over het nemen van een hond en het ras. Ik had precies in mijn hoofd wat voor Akita ik zou willen. Mijn voorkeur ging uit naar een teef omdat deze niet het haantjesgedrag zou hebben dat een reu wel heeft.

Kennismaking

Daar aangekomen maakte we kennis met de ouders. En toen eenmaal de vader binnenkwam; vielen onze monden echt letterlijk open "zo'n hond wil ik wel" zei mijn vriend. Er werd mij verteld dat teven feller zijn en reuen dominanter.

En ongelofelijk uit het nest van 8 pups (4 weken oud) was er 1 precies zoals ik me had voorgesteld; een reu dat moest hem wel zijn!

Verliefd

Toen we thuis kwamen leek ik wel verliefd en hebben we meteen opgebeld dat wij hem wilden! We hadden blijkbaar de eerste keus dus het is maar goed dat we meteen hadden besloten want anderen moesten teleurgesteld worden. Die zelfde dag hebben we ook de naam bedacht... het kwam spontaan op in mij; KAY! niet met een 'i' ;)

Ik heb ook nog 'toeval' in het Japans opgezocht 'unmei' maar zag me zelf dit niet roepen haha smile Ik wist eigenlijk niet wat Kay betekende en heb dit pas later opgezocht 'vurig', nou dat kan wel kloppen want het is echt een baasje op zich zelf!

Na de verliefde gevoelens kwamen de twijfels ben ik wel in staat een hond op te voeden?! Kan ik een goede ouder en consequent zijn kan ik niet beter naar een fokker etc ik wil niet dat hij ziek wordt, bezorgdheid

Iedere week zijn we gaan kijken en Kay was een hele rustige; op zich zelf gestelde pup. Hij zat meestal te kijken… (dit doet hij nog steeds) Ik was gerustgesteld(er)…

Toen hij 7 weken was kwam hij bij ons! Het eerste wat hij deed was in de spiegel kijken! Een echte ijdeltuit en hij ging al snel op pad. Liep een keer zijn bench in, verkende de tuin en maakte kennis met de katten.

We hadden besloten dat de katten goede leermeesters voor hem zouden zijn! Bij de ene kat is dat zeker waar; die laat zich niet wegjagen maar de andere kat is boven gaan leven. Die heeft het niet zo op honden en rent dus ook weg als ze Kay ziet… Maar je kan niet alles hebben toch ;). Geweldig toen hij eenmaal hier in de tuin liep ik had eindelijk mijn kind!

De eerste nacht

Ik had op internet gelezen dat je de pup (in zijn bench) de eerste 3 nachten ook op je slaapkamer kon zetten. We besloten dit natuurlijk niet te doen… Nou Kay in zijn bench en op naar bed! Wat een onheilspellend geluid kwam eruit de pup; het klonk als doodangst en niet helemaal zeker of het wel een goed idee was hebben wij hem de eerste nacht boven gezet.

En het werkte! Kay sliep de dagen erna beneden en piepte heel zachtjes en niet meer dan 5 minuten en daarna helemaal niet meer. Meestal tilde ik hem ook in zijn bench en na verloop van tijd liep hij zo zijn bench in om te gaan slapen, wij stonden paf!

We hebben heel veel aan socialisatie gedaan al zeg ik het zelf; we hebben hem overal mee naar toe genomen (drukke plaatsen, bos, strand, markten); kennis laten maken met vuurwerk/andere geluiden; verschillende mensen; verschillende honden; de auto etc

Aanspraak

Er werd ons al gewaarschuwd dat we veel aanspraak zouden krijgen maar zoveel reacties had ik echt niet verwacht... en nog steeds hoor ik dagelijks 'wat een mooie hond' en de kindjes vinden hem geweldig...en hij vindt kindjes ook helemaal leuk.

Hij komt ook uit een gezin met kinderen en die kent hij nog steeds! Er zit hier om de hoek ook een basisschool waar hij al bekend is en in de hele wijk trouwens ook;). (Ik ben wel benieuwd als hij straks volwassen is of ze dit nog zullen vinden haha)

Op koninginnendag waren het zelfs hele groepen mensen die riepen: aaaaaaawwwwwww wat lief!!! en in de dierentuin wilde men zelfs foto's van Kay!

Het is een echte eyecatcher wat soms voor de baasjes in pyjama niet zo leuk is haha... knipoog niet gezien willen worden; schiet niet echt op dus...

On/zindelijkheid

Kay was best wel snel zindelijk; hij deed zijn behoefte in de tuin. Ook hier stonden wij paf van en commando's leren doet hij super! (Na het lezen van de roedelmethode heb ik hier wel wat vraagtekens bij: territorium/respect voor de baas en conditionering)

Uitlaten

Tijdens het uitlaten liet ik hem voorop lopen; hij trok niet en ik vond het best maar naarmate hij beter begon te ruiken... had hij totaal geen aandacht meer.

Ik besloot dat het beter was dat hij langs mij liep. Dit ging echter niet zonder slag of stoot maar na 1 week vond hij het volgens mij ook wel best. We hebben een tuigje aangeschaft wat fijn voor mij en hem is!

En jawel hij kreeg steeds meer aandacht voor mij!

Puppycursus

Is en was heel erg vermoeiend. Het werd mij al snel duidelijk dat Akita's geheimzinnige wezens zijn. Normaal gesproken hoef je bij een pup maar een keer te piepen of je hebt zijn aandacht... nou bij Kay dus niet... Het kost veel energie maar ik vind het dan ook wel heel belonend als ik zijn aandacht krijg/trek.

Als wij hem thuis riepen; keek hij een keer naar je en liep gewoon door of keerde zelfs zijn rug toe en liep straal de andere kant uit i.p.v. naar je toe te komen… maar als hij dan wel kwam deed dat mijn hart goed!

Kay liep in het begin bij het loslopen en komen ook in een hele grote bocht naar me toe… dit doet hij nu soms zelfs niet meer of een heel klein bochtje…

Dominant

Als kleintje van 7 weken reed hij al op zijn knuffel… en ook heeft hij dit 2x bij mij geprobeerd… Bij andere honden wilde hij er ook meteen op met zijn poten etc...(erover heen hangen) nu weet hij echter dat niet iedere hond hiervan is gediend en ook ik zeker niet maar dat wil niet zeggen dat hij het niet probeert.

Ik ben research gaan doen; op dit forum gekomen en ben druk bezig met het lezen van van alles. Ik ben in de wereld van de hondentaal gestapt! Ik vindt het erg belangrijk om Kay en andere honden te kunnen begrijpen en ben me nu ook aan het verdiepen in de lichaamstaal van mijn pup; zodat ik hem kan behoeden en beschermen in de toekomst. De taak als ouder en alfa!

Wat ik al vanaf kleins af aan doe is:

  • Kay laten zitten voordat we de deur uitgaan of naar binnengaan (afwisselend).
  • Ik ga eerst de ruimte binnen; Kay volgt.
  • Ik bepaal wanneer hij eet.
  • Ik bepaal welke richting wij lopen met uitlaten.
  • Als hij gaat zitten kijken laat ik hem even zijn ding doen en dan moet hij weer volgen.
  • Consequent; niet naar boven (trap)/ niet op de bank.

Eten

Voorbeeld: Kay was de laatstgeborene; hij werd tijdens het eten ook weggeduwd werd mij verteld. Toen kay eenmaal hier was en een lekker bot had gromde hij naar mij. Ik maakte duidelijk dat ik dat niet pikte en heb een paar keer met hem geruild... nu staat hij alles toe (in zijn bak voelen/eten wegpakken etc..) naar andere honden toe was hij ook erg bazerig over zijn drinken/eten maar dit gaat steeds beter.

vriendjes

Mijn schoonbroer heeft een Boerboel teef; Layla. Zij is een goede leer genoot voor Kay. Ik noem haar ook wel de bigmomma! Samen spelen ze; wandelen etc… geweldig! Zlleen staat zij wel toe dat Kay haar wegduwt met drinken/eten/botje etc… er wordt aangewerkt! Hun vriendschap groeit en ik ben benieuwd hoe deze verder zal lopen.

Moeder

Kay is mijn eerste pup… Ik heb veel zorg gedragen voor andere dieren en mensen omdat de baasjes of anderen het zelf niet deden. Het deed me pijn en ik gun elk dier en mens een stabiel en goed leven. Maar ik ben erachter gekomen dat ik er niets aan kan doen...

Ook in het leven zelf heb ik met veel vervelende gebeurtenissen kennis gemaakt… en voordat Kay kwam was ik heel erg teleurgesteld in het leven.... Ik heb ook stiekem heel erg zitten twijfelen of ik Kay wel moest nemen omdat ik hem een goed baasje gunde

Toch hebben we het gedaan en hij is ook mijn redder op een of andere manier. Het was allemaal geen toeval dat hij op mijn pad kwam. Hij schenkt me zoveel liefde en dankbaarheid en dat had ik volgens mij precies nodig.

Hierdoor ben ik naar mijn mening bij de Akita gekomen. Ik houdt niet van alledaags en ben het zeker ook niet gewend. En naar mijn mening is de Akita geen alledaags ras dat iedereen zomaar even neemt... en dat zou ook niet zo moeten zijn! Trouw is hij zeker; als ik naar boven ga ligt hij altijd beneden te wachten… het doet me nu al pijn als ik er aanmoet denken dat hij er ooit niet meer zal liggen. Ik ben dankbaar dat ik met hun geheimzinnigheid heb kennis mogen maken en hoop hier nog vele jaren van te genieten.

Ik ben nogal een druktemaker over alles en iedereen; vandaar mijn vele vragen op deze site knipoog Ik wil het zo graag goed doen!

Zie ook mijn vervolgvragen. Hopelijk weet u antwoord.

Tot de volgende keer
groetjes, Marinka & Kay


Pay it forward & deel dit met je vrienden



Volg en 'like' ons

Word nu lid

In de spotlights

  1. Verliefde Velvet
  2. American Akita
  3. Drie Akita's
  4. Akita M'kito
Hondenrassen met foto »